Eenenvijftig jaar oud is het al, het nummer van Bobbejaan Schoepen. En nooit was het zo actueel.

«Toen Janssen ging zwemmen in Leopoldville.
Botste hij met geweld tegen een krokodil.
En van schrik zwom Jan Janssen van Congo naar hier.
Maar dat is nog niet zo erg als een café zonder bier.»

In 1959 konden ze het zich gewoon niet voorstellen! Ieder dorp had zijn eigen brouwerij en zijn eigen cafés. Iedereen koos de pint naar zijn smaak. Wijn en champagne waren nog voor rijke mensen en buitenlanders. Een ‘gewone’ Belg dronk bier, zijn eigen bier. En dat deed hij bij voorkeur in het café om de hoek. Zijn café. En zo zou het altijd zijn. Maar intussen zijn héél veel kleine brouwerijen verdwenen. Enkele héle grote kwamen in de plaats. Die brouwen hectoli- ters en hectoliters bier, hier, maar bij voorkeur in het buitenland. De bierdrinker in het café weet niet meer waar zijn bier wordt gebrouwen, de werknemers van de grote brouwerijen, weten niet meer voor wie ze brouwen. Maar ze weten wel wanneer ze bedrogen worden. En daarvan zijn de werknemers van InBev nu wel overtuigd. En wat niemand had verwacht in deze mondiaal perfect georganiseerde bierwereld met zijn dikbetaalde managers, gebeurt nu: de cafés zitten (bijna) zonder bier. Maar dat is nog niet zo erg als wat de werknemers van InBev wordt aangedaan. Al vrees ik dat de Braziliaanse bierbonzen niet naar Bobbejaan luisteren.

Kris Vanmarsenille
Gazet Van Antwerpen