BOBBEJAAN UPDATES

Muzikant, Auteur, Componist, Zanger en Entertainer, Stichter en bezieler van Bobbejaanland

"En toen hoorden we dat Elvis blank was''

16/08/2002

Bobbejaan Schoepen: ,,Voor mij was Elvis' muziek niet zo nieuw; ik zong ze zelf in feite al''.

De Standaard
Van onze medewerker Karel Michiels

BRUSSEL -- Het moet wat geweest zijn, midden jaren vijftig, toen de eerste hits van Elvis Presley door de luidsprekers van de Vlaamse botsautotenten knalden. Voor sommige kermisgangers was het leven nadien nooit meer hetzelfde. Bobbejaan Schoepen, Will Tura, Burt Blanca, Guy Mortier en Hubert Vindevogel vertellen.

ERE wie ere toekomt: Bobbejaan Schoepen was de eerste en wellicht enige Vlaamse artiest die Elvis ooit persoonlijk ontmoet heeft. De nieuwe generatie kent Schoepen enkel nog als de oprichter van het pretpark Bobbejaanland, maar de man was al een BV in de vroege jaren vijftig. ,,De zingende cowboy'' trok volle zalen, scoorde ettelijke hits en deed in 1957 mee aan de tweede editie van het Eurovisiesongfestival. Een jaar eerder was Bobbejaan Schoepen naar New York getrokken om er opnames te maken met The Jordanaires, de begeleidingsband van Elvis Presley. Vier nummers namen ze op, waaronder ,,I could lose this blues''.

Bobbejaan Schoepen zingt een stukje voor. Het nummer klinkt verrassend rauw en authentiek. ,,Elvis liep daar ook rond. We hebben nog samen een koffietje gedronken, samen gegeten ook, heel gezellig allemaal. Elvis zei altijd mister tegen mij. Hij was op dat moment alleen nog maar bekend in Nashville en omstreken, dus voor mij betekende die ontmoeting niet zoveel. De muziek van Elvis was ook niet zo nieuw voor mij. Ik zong dat in feite al, maar dan wel in mijn eigen stijl, met veel jodelen en fluiten. Ik heb nog een plaatje opgenomen met de titel 'Rock-'n-roll mops'.''

Opnieuw begint Schoepen te zingen. ,,'En met een spiegelei/ Rock'n'roll mops/ En daar saucissen bij.' Dat soort onzin. Meer country dan rock-'n-roll toch wel. Ik had een echte steel guitar en imiteerde allerhande dieren en geluiden om de liedjes plezanter te maken. Elvis had dat allemaal niet nodig. Hij had iets heel aparts in zijn stem. Hoewel ik Roy Orbison als zanger minstens even hoog inschat. En Johnny Cash: ook een fantastische zanger. Country, maar toch grensverleggend.''

OOK Will Tura heeft een plaat opgenomen met The Jordanaires, in 1984 in Nashville, en met ,,Goodbye Elvis'' stonden hij (in Vlaanderen en Nederland) en Ringo (in Frankrijk) in 1977 wekenlang nummer één. Will Tura was nog een tiener toen hij op de foor in Veurne, bij de autoscooters, plots ,,Jailhouse rock'' uit de luidsprekers hoorde knallen. ,,Wow, wie is dat, dacht ik. Zware plaat. De mensen luisterden toen naar Frank Sinatra, Nat King Cole, Ray Charles. We hadden al 'Rock around the clock' gehad, maar dit was toch nog van een ander niveau. Al gauw werd ook de film Jailhouse rock aangekondigd, en toen werd Elvis pas echt populair. Hij had een enorm charisma en zag er enorm goed uit natuurlijk. De meisjes waren weg van Elvis. En bij muzikanten waren zijn platen al heel gauw felbegeerde items. Elvis had echt alles om een superster te worden.''

Wat niet betekent dat Will Tura zich geroepen voelde om Elvis Presley te coveren of te imiteren, zoals andere zangers van zijn generatie wel hebben gedaan. ,,Live heb ik wel een paar songs van Elvis gedaan, 'Good luck charm', 'Devil in disguise', gewoon omdat ik nog niet genoeg Vlaamse liedjes had om de avond te vullen. Ik had in die dagen nog geen eigen band, maar de balorkesten waar ik mee speelde, pikten die nieuwe muziek snel op. Ik gaf hen een paar akkoorden, de juiste toonaard, en we waren vertrokken.''

Werd de muziek van Elvis meteen overal geaccepteerd? Tura: ,,Elvis Presley had in Europa een heel ander imago dan in de VS. Wat sommige Amerikanen vooral schandalig vonden, was dat Elvis de zwarten imiteerde, hun muziek naspeelde en danste als zij. Die link werd hier helemaal niet gelegd, wat Elvis een stuk aanvaardbaarder maakte.''

IN tegenstelling tot Will Tura sprong Burt Blanca wel resoluut op de Elvis-trein, om in de jaren zestig en zeventig zelfs uit te groeien tot de enige echte Vlaamse Elvis. Ook Blanca trad dertig jaar geleden op in witte glitterpakken en putte voor zijn shows gretig uit de catalogus van The King. ,,Toen ik Elvis voor het eerst op de radio hoorde -- 'Don't be cruel' moet dat geweest zijn -- kende ik al andere rock-'n-rollzangers, Cliff Richard, Jerry Lee Lewis,... Maar ik besefte meteen dat Elvis de grote man zou worden. Formidabel! De manier waarop hij zijn woorden hakte, veel ritmischer dan de andere zangers! Dat maakte echt indruk op mij.''

,,Kort daarna speelde ik gitaar in de groep van een Elvis-imitator, Tom Everley, en toen hij op een dag ziek was, heb ik zijn plaats ingenomen. Ik zou ook carrière kunnen gemaakt hebben als jazzmuzikant of als charmezanger, maar rock-'n-roll paste beter bij mijn imago en mijn persoonlijkheid. Ook voor mijn kledij liet ik mij meestal inspireren door Elvis, met name de Elvis die ik in de films zag. Ik denk dat ik Jailhouse rock en Loving you wel tien keer gezien heb. Sommige organisatoren vroegen nadrukkelijk om niet op te treden in westernkledij, en dan bedoelden ze een jeansbroek, zoals ik die gezien had in de film.''

En zoals te verwachten en te voorzien, is er een Elvisplaat van Burt Blanca, aangevuld met tien eigen nummers. Blanca treedt trouwens nog vaak op, zij het vooral in Frankrijk (waar hij woont) en Wallonië, en hij zingt nog altijd nummers van Elvis Presley. ,,Alleen imiteer ik nu niet meer, maar zing ik de nummers van Elvis op mijn eigen manier. 'American trilogy' bijvoorbeeld, zonder twijfel mijn all time favourite.''

GUY Mortier heeft nooit een Elvisplaat opgenomen, maar zijn rol in de verspreiding en de erkenning van Presley's muziek kan bezwaarlijk onderschat worden. In de jaren zestig was hij zowat de enige radiomaker die consequent pop en rock-'n-roll programmeerde, en als hoofdredacteur van Humo hielp hij de muzikale smaak van een hele generatie bepalen. ,,Vermoedelijk heb ik Elvis op de kermis leren kennen, want dat was toen toch wel de plaats waar je platen hoorde die je nergens anders hoorde. Maar ik luisterde toen ook al naar Radio Luxemburg, met een klein transistortje onder de lakens, en waarschijnlijk heb ik Elvis daar ook al heel vroeg gehoord. Dat was natuurlijk iets formidabels. Ik kan nog altijd niet precies uitleggen wat, maar het streek ons, brave jongens die we toen waren, tegen de haren in. Die muziek had iets rebels. Ik was ook zot van Jerry Lee Lewis, van Buddy Holly, van Little Richard, maar Elvis was veel sterker, veel krachtiger. Een overrompeling.''

,,Hoewel je zijn populariteit in die eerste jaren zeker niet moet overschatten. Je had toen alleen het tijdschrift Juke Box, en de grote schilderijen aan de botsauto's. Een televisietoestel hadden wij nog niet. Eigenlijk kende bijna niemand Elvis, alleen de muziekfanaten. Af en toe kwam ik iemand tegen die al van Elvis gehoord had, en mijn oudere broer had al een ep'tje in huis. Elvis heeft ook een sociale revolutie ontketend, ook in Vlaanderen. Hij was het boegbeeld van de eerste naoorlogse generatie die een beetje geld had en die zich begon af te zetten tegen haar ouders. Je voelde dat hier iets heel nieuws borrelde. Kijk naar de hitparade vóór Elvis. Soms heel mooie, swingende muziek, maar wel allemaal heel braaf. Ik hoor het de vader van een medeleerling nog zeggen: die vuile negermuziek komt hier niet in huis. Voor die oudere generatie, of toch een deel van hen, was Elvis moeilijk te verteren. The Beatles, The Rolling Stones en andere groepen hebben later nog heel mooie verdiepingen op dat huis gebouwd, maar Elvis heeft in de jaren vijftig de fundamenten gelegd van de rockcultuur.''

HUBERT Vindevogel was amper twaalf jaar toen hij in '56 via Radio Luxemburg kennismaakte met de muziek van Elvis Presley. Een paar jaar later stond hij mee aan de wieg van de eerste Belgische fanclub en ging hij mee betogen op het Flageyplein, voor de deuren van de BRT, om meer Elvis op de radio te eisen. ,,Wij stelden toen al onze hoop op Guy Mortier.'' Vandaag is Vindevogel voorzitter van de eerbiedwaardige Elvis Presley Society. ,,Wij kenden alleen Bing Crosby, en Doris Day, en plots hoor je dan 'One night'. Zuivere blues natuurlijk, maar dat kenden wij ook niet. Nieuw en ongewoon, dat waren de eerste indrukken. Toen hoorden we dat Elvis blank was, en dat hij in Amerika alleen gefilmd mocht worden vanaf de heup. Heel spannend allemaal. Maar de echte doorbraak kwam er met de films. Jailhouse rock in de Metro in Antwerpen, de zaal van MGM. Iedereen begon te dansen! Nooit meegemaakt, en nadien ook nooit meer gebeurd. In 1959 wilde ik naar King Creole gaan kijken, maar dat mocht niet. Enkel toegelaten vanaf zestien jaar, omdat Elvis in die film een hoer kust. De katholieke filmliga.''

Elvis Presley: fundament van de rockcultuur en aanstoker van een sociale revolutie, ook in Vlaanderen.

Bobbejaan Schoepen is bij het brede publiek gekend als de oprichter van ‘Bobbejaanland’. Samen met zijn echtgenote Josée bouwde hij het familiepark uit tot een internationale trekpleister. Maar Schoepen was ook muzikant, auteur-componist, zanger...



Op 9 juni vindt op het plein aan de Bibliotheek en het Ontmoetingscentrum van Lichtaart de 8ste Bobbejaan Memorial plaats. Dit jaar wordt de Memorial gecombineerd met een inhulding van een kunstwerk ter ere van Bobbejaan. Het programma vindt u...