BOBBEJAAN UPDATES

Muzikant, Auteur, Componist, Zanger en Entertainer, Stichter en bezieler van Bobbejaanland

Jean Walter nog niet uitgezongen

03/11/2007

Zanger is 85 en nog steeds levensgenieter

Jean Walter wordt 85. De zanger die naast zijn internationale carrière ook een faam als onverbeterlijke vrouwenversierder opbouwde, geniet van het leven. Hij leeft met zijn vrouw, operettezangeres Katrien Gallez, in hun appartement in het mondaine Marbella naar zijn verjaardag toe. Voor Vlaanderen hem vergeet: een gesprek met de man die toerde met Charles Aznavour en Helmut Zacharias. Jean-Pierre De Lamper

'Zanger zijn werkt als een drug. Je kan er moeilijk van afkicken'

Je woont ook nog deels in Kortrijk, maar je wordt nog altijd als Waaslander aanzien en je wordt daar ook gevierd. Is er nog een band met die streek? 'Nog een hele sterke. Mijn zuster Andrée woont nog in Sint-Niklaas. We bezoeken haar zo vaak we kunnen en gaan dan telkens ook een hapje eten in onze favoriete restaurants. Er zijn ook nog heel wat fans en bekenden van vroeger die ik graag terug zie in Sint-Niklaas. Maar de laatste tijd vind ik er minder en minder. De mensen van mijn generatie beginnen uit te dunnen.' Is je 85ste verjaardag niet het moment om met nieuw werk te komen? Je optreden in Sint-Niklaas op 19november wordt als je laatste aangekondigd. Is dit echt zo of zit er nog een kansje in dat je je laat overhalen toch nog verder te doen? 'Ik denk dat mijn 85ste verjaardag de gelegenheid is om er in schoonheid een punt achter te zetten. Vorig jaar bracht ik nog een nieuwe single op de markt. Zanger zijn kan ik best vergelijken met een drug. Het is een echte verslaving. Afkicken is best moeilijk, maar samen met mijn entourage hebben we beslist dat dit een uitgelezen moment is. Nu, terwijl mijn lichaam me nog niet in de steek laat. Nu ook, terwijl ik er voor een laatste keer ten volle kan van genieten. Ik heb echter geen glazen bol, we zien wel wat de toekomst brengt.' Onder meer Connie Neefs klaagt dat platenmaatschappijen geen moeite meer doen om werk voor senioren uit te brengen. Dat verkoopt toch niet, zeggen ze. Is dit zo? 'Senioren worden hoe langer hoe jonger. Je kan voor vijftigers niet hetzelfde programma brengen als voor mensen van boven de 80. Maak vooral niet de fout om de mensen te betuttelen. De wereld van de senioren ziet er nu helemaal anders uit dan voor de senioren van 20 tot 30 jaar geleden. Toen vulden wij onze weekdagen met optredens voor verenigingen. Nu zijn die zelf langzaam aan het uitsterven. De oudere leden verdwijnen automatisch en jongere senioren willen zich helemaal niet meer aansluiten aan 'bejaardenbonden'. Ze gaan liever op reis en houden er heel andere activiteiten op na. Jongere senioren zien hun pensionering als 'eindelijk eens te doen waar ze zin in hebben'. Ze beschikken ook over andere budgetten dan oudere mensen. Tenminste, als ze in hun jongere dagen een appeltje voor de dorst gespaard hebben.' Wat kan op muzikaal vlak specifiek voor senioren gedaan worden? Rekening houdend met het gegeven dat iemand van 90 anders reageert dan iemand van 60 of 70? 'Wat men zeker zou kunnen doen is een aantal televisieshows voor senioren brengen. Waarom het concert van 19november niet opnemen en later uitzenden? Denk aan de shows in Frankrijk met Michel Drucker en Pascal Savran die aan de hele carrière van artiesten gewijd worden. Onlangs zag ik een hommage van Michel Drucker aan Joe Dassin, die reeds meer dan 25jaar overleden is. Daar werden zijn zonen en collega's van toen uitgenodigd en er waren televisiefragmenten van zijn hele carrière. Schitterend. En wat belangrijker is: in het publiek zaten heel wat jonge mensen. We hebben toch ook waardevolle mensen die zo'n hommage verdienen.' Met welke buitenlandse artiest uit de tweede helft van vorige eeuw voel je je het meest verwant? 'Met Charles Aznavour. Zijn prachtige teksten, die alle facetten van het leven bezingen, ongelooflijke melodieën, zijn présence. In december hoop ik er bij te zijn op zijn concert in Antwerpen. Hij verveelt me nooit. Ik bezit trouwens zijn hele collectie platen en cd's.' 'In 1952 stond ik in de Ancien Belgique een week met hem op dezelfde affiche. Daardoor zagen we elkaar dagelijks en raakten we bevriend. Een heel grote mijnheer. Met Freddy Quinn heb ik ook heel veel tournees gemaakt. Hij is me nog niet vergeten, want toen hij de laatste keer concerteerde in het Casino van Oostende heeft hij op de scène over mij gepraat. Ik was echter zelf aan het optreden en kon er niet bij zijn. Jammer.' 'Via Jacques Klüger, die niet alleen mijn manager was maar ook die van onder anderen La Esterella, Bobbejaan Schoepen en Bob Benny kreeg ik de kans om voor het eerst samen met Bobbejaan door Vlaanderen te toeren. Ik zong steeds in het eerste deel en hij zong het tweede deel. Aangezien het vrouwelijk schoon mij nooit onverschillig heeft gelaten, was ik, na mijn optreden, meestal 'verdwenen' tot grote ergernis van Bobbejaan Schoepen. De muzikanten wisten het. Als hij zijn haar kamt, is het zover. Bobbejaan Schoepen en Klüger zal ik eeuwig dankbaar blijven. Zonder hen was mijn carrière in Vlaanderen misschien nooit van de grond gekomen.' 'Aan Helmut Zacharias bewaar ik echt de mooiste herinneringen. Ik toerde met hem in Duitsland, Oostenrijk, Zwitserland, België, Frankrijk en, Scandinavië en trad met hem en Kurt Edelhagen 24 keer in Wenen op. Na elk concert trokken we dan naar Grinzing om ons 'succes' te vieren. Heerlijke tijden waren het.' 'Tijdens de tournees met Helmut reed ik ook telkens met hem en zijn vrouw Hella mee. Ze waren een erg hecht koppel, maar konden ook verschrikkelijk ruzie maken. Ik zat dan stilletjes op de achterbank. Hella stapte elke keer woedend uit. Helmut reed dan stapvoets verder naast haar. Iedere keer weer hetzelfde scenario. In 1992 kwam hij voor het laatst naar België voor Helmut Zacharias viert 50 jaar Jean Walter. Een onvergetelijk concert op 6november 1992 in de Arenbergschouwburg te Antwerpen. Nadien heeft hij Alzheimer gekregen. Hij is een paar jaar geleden gestorven.' Je hebt gewerkt met de allergrootsten: Piaf, Aznavour, Bécaud, Catharina Valente en Juliette Greco. Dat moet leuke momenten opgeleverd hebben. 'Met La Esterella beleefde ik iets onvergetelijks. Ik moest op één dag twee keer optreden: een televisieshow met Esterella op het Flageyplein en daarna in de Ancien Belgique. Alles was tot in de minuutjes gepland. Er stond een taxi klaar om me snel van het ene adres naar het andere te brengen. Helaas, de televisieuitzending liep uit en ik moest temidden van het duet met Esterella vertrekken. Tot grote ergernis van Bobby Naret, de orkestleider in de Ancien Belgique, was ik ook daar te laat. Nu ja, ik stond er voor bekend dat ik vaak te laat was, mijn partituren niet bij had en noem maar op. Gelukkig kenden de meeste muzikanten mijn repertoire en speelden ze dat uit het hoofd.' Je werkte ook internationaal voor televisie. 'In 1956 ging ik voor de NIR (Nationaal Belgische Instituut voor de Radioomroep) naar het songfestival in Venetië De Gouden Gondel, heette dat toen. Ik zong er het lied Venetië in het Italiaans en in het Nederlands. De directie van de NIR had mij op het hart gedrukt goed uit te rusten omdat het heel belangrijk was. Ik reed er met mijn eerste Mercedes naar toe. Toen was het nog niet zo dat je de tekst kon volgen op een scherm. Ik had dus voor alle zekerheid mijn Italiaanse tekst op een piepklein briefje in de hand. Toen ik die wou lezen zag ik tot mijn ontzetting dat ik het briefje onderste boven vast had. Ik heb dan maar een Italiaans brabbeltekstje gezongen. Tot mijn grote verbazing won ik die wedstrijd. Op het ogenblik dat men de officiële prijs wilde bekendmaken was ik tot ieders ergernis 'verdwenen'. Ik was Venetië aan het ontdekken en was me van geen kwaad bewust. Ik had er zelfs geen benul van dat ik gewonnen had. Ik vraag mij al lang af wat er met de trofee van De Gouden Gondel gebeurd is. Voor de verbouwingen in de VRT stond hij te pronken in de etalagekast in de hall en na de verbouwingen was hij spoorloos verdwenen.' Hoe kijk je eigenlijk op je hele carrière terug? 'Ik heb de indruk dat zingen voor mij meer amusement was dan een beroep. Genieten en schoonheid gingen voor alles. Ik ging elke dag lekker eten, genoot van kunst en van alles wat het leven biedt. Ik genoot van mijn publiek, maar was ook heel graag alleen. Een heel moeilijke periode vormden de vier jaren dat ik mijn stem kwijt was door teveel van het leven te genieten. Jo Leemans en Nand Buyl hebben mij na mijn genezing terug opgevist. Ook Jan Theys zal ik eeuwig dankbaar blijven omdat hij me in die moeilijke tijden niet liet vallen.' Hoe is het nu volgens jou met de showbizz in Vlaanderen gesteld? 'Als ik naar de jongere generatie artiesten kijk zie ik veel talent dat op heel andere manieren begeleid wordt als ik destijds. Ik hou onder andere veel van Udo, Günther Neefs, Bart Hermans en Barbara Dex. Ik wens ze allemaal een zo lange carrière toe als die van mij.'


------------
© 2007 Corelio
Publicatie: Het Nieuwsblad / Oudenaarde-Wetteren
Publicatiedatum: 3 november 2007
Auteur: jdl

Bobbejaan Schoepen is bij het brede publiek gekend als de oprichter van ‘Bobbejaanland’. Samen met zijn echtgenote Josée bouwde hij het familiepark uit tot een internationale trekpleister. Maar Schoepen was ook muzikant, auteur-componist, zanger...



Op 9 juni vindt op het plein aan de Bibliotheek en het Ontmoetingscentrum van Lichtaart de 8ste Bobbejaan Memorial plaats. Dit jaar wordt de Memorial gecombineerd met een inhulding van een kunstwerk ter ere van Bobbejaan. Het programma vindt u...