BOBBEJAAN UPDATES

Muzikant, Auteur, Componist, Zanger en Entertainer, Stichter en bezieler van Bobbejaanland

"Sinds mijn opa er niet meer is, lijkt alles zo leeg"

27/12/2010

Antwerpen - Op 17 mei, de dag na zijn 85ste verjaardag, overleed Bobbejaan Schoepen in het ziekenhuis van Turnhout. De grootste Vlaamse cowboy kreeg op 29 mei een pakkend muzikaal afscheid in een circustent op de Antwerpse Scheldekaaien. Een van de mooiste momenten was toen kleindochter Femke Ganzeboom (22) het lied Monsieur le vagabond zong voor haar opa.

"Het beste concert van 2010", noemt Marcel Vanthilt de afscheidsplechtigheid van Bobbejaan Schoepen in de eindejaarsvraagjes van weekblad Humo. Of het wel gepast is om een begrafenis zo te omschrijven? "Ja, waarom niet? Ik beschouw dat als een compliment", zegt Myriam, de mama van Femke en oudste dochter van Bobbejaan Schoepen. "Het ging ook niet echt om de begrafenis, want die vond later in intieme kring plaats. En het wás ook een prachtig concert, met artiesten als Geike Arnaert en Liliane Saint-Pierre."

Veelzijdige opa

De twee meest beklijvende momenten waren toen Daan met zijn gitaar in een torenkraan klom om daar De lichtjes van de Schelde te vertolken, en toen Bobbejaans kleindochter Femke Ganzeboom (22) heel intimistisch met de gitaar in de hand Monsieur le vagabond zong. Die Femke, daar gaan we zeker nog van horen, zag je iedereen denken. Maar sinds mei bleef het stil.

"Ik ben nog volop aan het studeren", vertelt ze, thuis in Lasne in Waals-Brabant, op een boogscheut van Waterloo. Omdat ze tot haar dertiende in het Franse Metz opgroeide, spreekt Femke met een prachtig Frans accent. Het valt op dat ze voor een frêle meisje een heel diepe altstem heeft. "Een echte soulstem", lacht ze. "Al moet ik toegeven dat ik momenteel met een verkoudheid sukkel. Lastig, want morgen heb ik examens."

Femke studeert aan de Jazz Studio in Antwerpen. Drie keer per week pendelt ze heen en weer. "Van de vijf kleinkinderen ben ik de enige die een instrument bespeelt. Ik heb nu twee jaar jazz gedaan en zit in de nieuwe sectie pop-soul. Voorlopig treed ik niet veel op. Ik moet mezelf ook altijd overwinnen, want ik ben nogal verlegen."

Omdat ze de familienaam Ganzeboom van haar Nederlandse papa draagt, weten maar weinig mensen dat Femke een kleindochter van Bobbejaan Schoepen is. "Ik loop er niet mee te koop. Niet dat ik niet trots op hem ben. Integendeel.
Hoe ouder ik word, hoe meer ik besef hoe uniek en veelzijdig hij was. Mijn opa kon alles: componeren, zingen, jodelen, fluiten: hij was een totaalentertainer. Het pretpark heeft altijd als een barrière tussen de muziek en opa gestaan. Na de verkoop van Bobbejaanland kon hij zich weer volop op muziek toeleggen."

"Hij heeft me altijd gestimuleerd om muziek serieus aan te pakken. Ik herinner me hoe ik voor mijn eerste communie een gitaar had gevraagd. In het begin vond ik het saai en legde ik ze aan de kant. Maar rond mijn twaalfde ben ik echt beginnen te spelen. Dat vrijblijvend getokkel vond opa maar niks. 'Je moet akkoorden leren, Fem!', zei hij. 'Je moet lessen nemen en acht uur per dag oefenen zoals ik heb gedaan!' Op mijn twaalfde begon ik al wat te componeren. Hij zag dat dat artistieke erin zat, en hij wou dat ik er iets mee deed."

Hommage

"Die muzikale genen hebben een generatie overgeslagen", roept Myriam terwijl ze in de keuken een kerstcake aansnijdt. "Nee, dat is niet waar", vindt Femke. "Oom Jackie kan heel mooi fluiten. Hij speelt piano. Maar hij zat natuurlijk met die familienaam en die beroemde vader die hij nooit kon overtreffen. Want opa was een wereldgenie." Myriam: "Wij hebben ons als kinderen op andere dingen geconcentreerd. Iedereen van ons heeft meegewerkt in het park. Ik was vooral sterk in commerciële dingen."

"Terwijl ik altijd in de showzaal wou werken. Het was een familiebedrijf, iedereen hielp mee, ook de kleinkinderen", vertelt Femke. "Ik heb héél veel shows van opa gezien en genoot van de sfeer tussen al die artiesten. Letse jongens die optraden in Bobbejaanland, leerden mij tapdansen. Ik herinner me hoe ik als kind in de loge stond bij opa, en hij een uurtje voor zijnoptreden ineens aan mij vroeg: 'Femke, wil je vandaag zingen met mij?' Ik was doodnerveus want ik had nog nooit voor een publiek gestaan. Maar zo was opa wel: als je iets wou bereiken, moest je ervoor durven te gaan. We hebben toen samen De paardenmolen gezongen."

Vorig jaar, in oktober 2009, trad Femke voor het eerst voor haar opa op tijdens de Bobbejaanhommage in Boom. "Oom Tom had het gevraagd. 'Zou het niet leuk zijn?' polste hij. Impulsief antwoordde ik 'ja', maar ik had meteen spijt. Ik was verlegen, zing nooit in het Nederlands, en vond maar niet het juiste liedje. Opa kreeg er lucht van. 'Tom zegt dat je bang bent. Je bent gewend om in het Frans te spreken. Waarom neem je geen Frans liedje van mij? Kies een stijl die je beter ligt', zei opa. Na een tip van Tom ben ik bij Monsieur le vagabond uitgekomen, een prachtig lied. De meeste artiesten traden in Boom op met een orkest, maar ik wou het simpel houden. Met drie gitaristen: Tom Pintens, Fritz Sundermann en ik, naast elkaar zittend."

Roos

"Tot het allerlaatste nippertje heb ik getwijfeld. Oom Tom had me bewust niet in het programmaboekje gezet, zodat ik me nog kon bedenken. Ik heb eerst vlak voor het optreden nog opa's haar gedaan en zijn hoofd gemasseerd, want ik ben kapster. 'Fem, als je het niet wil, doe het dan voor mij', zei hij. Backstage stelden de andere artiesten me op mijn gemak. Toen ik op dat podium stapte, vloog alle stress ineens weg. Ik heb gedurende dat hele lied lang naar opa zitten kijken, en zag hoe zijn ogen glommen van trots dat ik het toch had gedurfd. Toen we een paar dagen later met z'n allen in de villa in Lichtaart waren, toonde Tom de video van Monsieur le vagabond. (lacht) "Heel goed Fem", zei opa. "Maar: je moet één toon hoger zingen, en dan zal het nóg beter zijn." Zo was opa: hij bemoedigde de mensen, maar bleef ook altijd kritisch. Hij legde de lat altijd iets hoger. Zo hoort het als je iets wil bereiken. En weet je wat het straffe is? Hij had ook altijd gelijk."

"Voor de afscheidsceremonie in de circustent op 29 mei heb ik zelf voorgesteld om opnieuw met Tom Pintens en Fritz Sundermann Monsieur le vagabond te brengen. Ik wou het absoluut doen, voor opa. Het was heel confronterend. Hij lag daar in die kist, terwijl opa in Boom nog in die stoel zat. Het duurde even voor ik aan de beurt was. De hele tijd durfde ik niet naar die foto's en video's op het grote scherm te kijken, uit schrik dat ik zou gaan huilen. Op het einde van het nummer kon ik me toch niet meer inhouden. Ik heb nog een roos op zijn kist gelegd. Ik voelde dat de geest van opa heel erg aanwezig was. Weet je, ik heb tijdens de afscheidsceremonie een toon hoger gezongen, zoals hij had geadviseerd. En de klankkleur was écht beter. Hij had dus weer eens gelijk."

Simpel en sober

Myriam: "Mijn vader kon alles, hij durfde alles. Simpel en sober: zo heeft hij ons geleerd te leven. Hij had het geld in zijn handen, maar niet in zijn hoofd. Het goeie moet blijven doorleven. De energie die Bobbejaan Schoepen achterliet."

Wat Femke het meeste mist, nu Bobbejaan Schoepen er niet meer is? "Alles. Het is leeg sinds opa weg is. Hij was een heel tactiel persoon, pakte de mensen graag vast. Dat vond ik leuk aan hem. Opa was een perfectionist, en hij was ook ijdel. Dat is normaal voor artiesten, hè? Ik luister heel veel naar zijn liedjes. De fluitnummers, het jodelen, Jef en Rosa, Kleertjes uit pyjama aan: alles vind ik mooi en heel uniek. Ik praatte niet zo veel met mijn opa, maar hij vroeg wel altijd hoe het met mijn muziek ging. Door de manier waarop hij oogcontact met mij maakte, vertelde hij me meer dan met lange gesprekken."

"Rond mijn veertiende heeft hij mij zijn gitaar gegeven. Een gitaar waarmee hij nog op oude concertfoto's staat. Dat is een instrument dat ik altijd zal koesteren."

Kerstmis vierden ze met de hele familie in Oostende. "Oma houdt zich ongelooflijk sterk. Soms weten we niet hoe zij dat doet. Ik ben er zeker van dat ze het 's avonds alleen in de grote villa, tussen alle herinneringen, moeilijk heeft. Maar ze probeert dat niet te laten zien."

Hoe Femke haar eigen muzikale toekomst ziet? Er is een opnamestudio in de villa in Lichtaart. Ze zou meteen kunnen beginnen. "Ik moet eerst nog twee jaar studeren en een eigen stijl vinden. Ik zie mezelf wel evolueren naar een singer-songwriter. Zelf songs in het Engels componeren en optreden. Ik moet mijn opa bedanken, want het is dankzij hem dat ik dit alles kan doen.
Ik hoor het hem nog zo zeggen: 'Je moet doordoen, Fem, doordoen.' Hij was heel trots op zijn kleinkinderen. En wij allemaal op hem."

Kristin MATTHYSSEN



Bobbejaan Schoepen is bij het brede publiek gekend als de oprichter van ‘Bobbejaanland’. Samen met zijn echtgenote Josée bouwde hij het familiepark uit tot een internationale trekpleister. Maar Schoepen was ook muzikant, auteur-componist, zanger...



Op 9 juni vindt op het plein aan de Bibliotheek en het Ontmoetingscentrum van Lichtaart de 8ste Bobbejaan Memorial plaats. Dit jaar wordt de Memorial gecombineerd met een inhulding van een kunstwerk ter ere van Bobbejaan. Het programma vindt u...